smlxl

เป็นการไปเที่ยวเวียตนามเป็นครั้งแรก สนุกมาก ไปมา 5วัน 5คืน หมดไปแค่หมื่นเดียวรวมตั๋วเครื่องบินแล้วด้วยวันที่เดินทางออกจากบ้านไปสนามบิน วันนั้นไม่แน่ใจว่าเค้าจะปิดถนนวิภาวดีรึเปล่าเพราะมันตรงกับช่วงที่มีพระราชอาคันตุกะเสด็จพอดี เลยตัดสินใจนั่งรถไฟจากหัวลำโพงไปดอนเมืองแทนนั่งแท๊กซี่ เสียค่ารถไฟ 5บาท วันนั้น (9 มิ.ย. 49) เป็นวันนึงที่ต้องจดจำไปตลอดเพราะไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็มีแต่เสื้อสีเหลือง ขนาดบนเครื่องบินก็มีสีเหลืองเต็มไปหมด...เห็นแล้วมีความสุข ...จากกรุงเทพไปถึงฮานอยใช้เวลาชั่วโมงครึ่ง ถึงสนามบินฮานอยตอน 4ทุ่ม โชคดีที่เวลาของเวียตนาม กะของไทยเท่ากัน จากนั้นก็ตรงเข้าเกสต์เฮ้าส์ทันที แต่ด้วยความที่เป็นคนนอนดึกจนเป็นนิสัย เลยออกไปแรดกะเพื่อนหาของกินคู่กับเบียร์ซะหน่อย พออร่อยได้ที่ก็กลับห้องพักมานอนดูบอลโลกอย่างสบายใจ ตื่นมาเช้าก็นั่งรถไปเที่ยวอ่าวฮาลองทันที ใช้เวลาเดินทาง 3 ชม. วันนี้ (10 มิ.ย. 49) ค่อนข้างสับสนงงๆ เพราะตลอดการนั่งรถ แทบไม่เห็นไฟแดงไฟเขียวเลย มีแต่เสียงบีบแตรทุกๆ 0.5 วินาทีโดยประมาณ แม่งขับกันได้ยังไงวะ แถมรถไม่ชนกันด้วยนะ จนรถเริ่มวิ่งออกถนนหลวงแล้วก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว รู้สึกตัวอีกทีก็ถึงท่าเรือที่อ่าวฮาลองซะแล้ว ประทับใจเรือที่นั่นมาก สวยสุดๆ นั่งเรือเที่ยวที่ฮาลองทั้งวันจนถึงบ่าย 3 แล้วนั่งรถกลับมาถึงฮานอยตอนทุ่มนึง จากนั้นก็เก็บกระเป๋าที่เกสต์เฮ้าส์แล้วย้ายตูดไปนอนบนรถไฟตู้นอนแทนเพื่อเดินทางไปเหล่าไค ซึ่งจุดหมายของเราคือเมืองเล็กๆที่ชื่อ "ซาปา" และเหมือนเดิม ตบเบียร์ 2 ป๋องก่อนนอนจะได้หลับสบาย...z z z

รถไฟพาเรามาถึงเหล่าไคโดยมีสายฝนโปรยมาต้อนรับเราตั้งแต่ 6 โมงเช้า แต่เรานัดรถตู้มารับตอน 7 โมง เลยกระแทกเฝอเนื้อไปชามนึงระหว่างรอ พอรถมาถึงก็พาเราลัดเลาะไปตามภูเขา เช้านี้ (11 มิ.ย. 49) ที่แรกที่เราจะไปคือตลาดชื่อ "บัคห่า" ที่นี่เป็นตลาดนัดที่จะมีชาวเขาทุกเผ่าทุกที่เป็นพันคนมาจับจ่ายใช้สอยกัน กดรูปกันเพลินมือเลย เดินอยู่ในตลาด 3 ชม. ก็มาพักกินมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารแห่งนึงได้กระแทกเปอะเปี๊ยะทอด แป้งม้วนที่ทอดเหนียวไปนิดแต่ก็อร่อยดี จากนั้นก็ไปเดินเล่นในหมู่บ้านชาวเขาแห่งนึง แล้วก็ไปดูโบราณสถานทรงฝรั่งเศสจึงนั่งรถเข้าเมืองซาปา เมืองซาปาเป็นเมืองที่สวยมากที่เดียว พี่ที่ไปด้วยกันบอกว่า ในอดีตสมัยที่ฝรั่งเศสยังปกครองอยู่ที่นี่เป็นพักตากอากาศยอดยิยมของชาวฝรั่งเศส เลยมีบ้านทรงฝรั่งเศสสวยๆเต็มเมืองเลยโรงแรมที่เรานอนที่นี่วิวสวยมาก จากระเบียงหน้าห้องจะมองเห็นยอดเขาสูงตระหง่านชื่อยอดเขา "ฟานซีปัน" เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในอินโดจีน ที่นี่อากาศเย็นสบายสุดๆ ห้องที่เรานอนไม่มีแอร์ ไม่มีพัดลม แต่ไม่ต้องใช้เพราะมันอากาศมันเย็นอยู่แล้ว คืนนั้นประมาณ 20-22 C° หลับสบายเจงๆ...เช้าวันที่ 12 มิ.ย. 49 เราตื่นมาตอนตี 5 ครึ่ง แต่แดดแม่งหยั่งกะ 7 โมงเช้าแน่ะ สว่างเร็วชิบหาย...วันนี้เราจะไปเดินเที่ยวชมท้องนา ภูเขา และ หมู่บ้านชาวเขา ใช้เวลาเดินทั้งสิ้นประมาณ 6 ชม. ในระยะทาง 12 กม.

มาถึงตรงนี้คงจะไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติมแล้ว จะขอให้ภาพถ่ายเป็นตัวเล่าเรื่องแทน หลังจากนั้นเราก็นอนที่ซาปา อีกคืนนึง ตื่นมาเดินเที่ยวเล่นแล้วก็นั่งรถไฟตู้นอนกลับมาที่ฮานอยตอนเช้า เดินเที่ยวเล่นที่ฮานอยจนถึงเย็น จึงขึ้นเครื่องกลับมากรุงเทพ...เป็นอันจบทริปเวียตนาม - ซาปา

ปล.ความจริงไม่มีเหี้ยไรหรอก แค่ขี้เกียจพิมพ์แล้วเท่านั้นเอง ปกติไม่เคยพิมพ์อะไรยาวๆแบบนี้เลยอยากลองดู

เอาเป็นว่า ขอเชิญชมภาพ "ซาปา" ได้ตั้งแต่บัดนี้ครับ...

ต้องขอขอบคุณพี่พิ้งค์มา ณ โอกาสนี้ด้วยครับที่คอยจัดการ ติดต่อ เดินเรื่องทุกอย่างให้เรา
ขอบคุณเบียร์เย็นฉ่ำที่ทำให้เราได้หลับสบาย
ขอบคุณตังค์อันน้อยนิดที่ทำให้เราได้ไปเที่ยวกัน
ขอบคุณไพ่ที่ช่วยแก้เบื่อได้ตอนอยู่ในรถไฟตู้นอน
ขอบคุณสองตีนที่พากูเดินไปได้ไกลกว่าที่คิด